مقصود از اكمال دين در آيه، اكمال از نظر فروع نيست؛ زيرا پس از نزول اين آيه، احكام ديگري نيز بر پيامبر وحي شده است، مانند ارث كلاله و غيره بلكه مقصود از اين اكمال، پي‌ريزي عوامل بقاي آن است.

يك پديده اجتماعي يا آسماني همان‌طور كه در گرو مؤسس و پديدآورنده است در بقاي خود نيز بي‌نياز از اسباب نيست و يكي از عوامل بقاء آن نصب سرپرست آن است كه پس از رحلت پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) به اداره امور بپردازد، اتفاقاً آيه (أَكْمَلْتُ لَكُمْ دِينَكُمْ) در همان روز غدير نازل شده و با نصب علي ( عليه السلام ) كامل گشته است.

طراح شبهه تصوّر مي‌‌كند نخست، دين تكميل گشت، بعداً پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) علي ( عليه السلام ) را به امامت نصب نمود، آن‌گاه مي‌‌گويد كه پس از تكميل دين، نصب علي ( عليه السلام ) به عنوان اكمال دين چه معني دارد؟

شگفت اينجاست كه افرادي كه اين شبهات را طرح مي‌‌كنند، برگي از قرآن را نخوانده‌اند. همه انبيا، داراي اوصيايي بودند و هرگز كسي به فكرش خطور نكرد كه وصي انبيا، پس از درگذشت پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) ، چه معني دارد و اين ملازم با نزول وحي بر وصي است. درحالي‌که خود پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) در حال حيات خود براي بقاي دين، فردي را معين مي‌‌كند كه دينداران را سرپرستي كند. ⁽¹⁾