قبل از آنکه از اين شبهه پاسخ بگوييم از جهالت و ناداني طراح شبهه درشگفتم، اصولاً خدا قاضي الحاجات است، نه باب الحوائج، باب، راه رسيدن به مقصود است، و غايت، خدا است و طريق غير از غايت است.

اصولاً مقصود از باب الحوائج اين است كه انسان به روح والاي اين امام متوسل شود و از او درخواست دعا كند تا خدا بر اثر استجابت دعاي او، حاجت او را برآورده كند. پيامبر ( صلّي الله عليه وآله وسلّم ) در حقيقت، باب الحوائج بود، مردم كليه مشكلات را با او در ميان مي‌‌نهادند. پيامبر الهي در حد امكان، نيازهاي آنها را برطرف مي‌‌كرد.

سالار شهيدان در كلام خود، به مردم سفارش مي‌‌دهد كه اگر فردي،

حاجتي را از شما خواست، شما دربرآورده كردن آن كوتاهي نكنيد و مي‌‌فرمايد:

اِعْلَمُوا أَنَّ حوائجَ النّاسِ إليكم مِنْ نِعَمِ اللهِ عَليكُم فَلا تَملُّوا النِّعمَ فَتَتَحَوَّلَ إلي غيرِكم.⁽¹⁾

يكي از نعمت‌‌هاي خدا نيازهاي مردم به‌سوي شماست. پس، از نعمت‌‌هاي خدا خسته و دلگير نشويد كه از شما گرفته مي‌‌شود و به ديگري سپرده مي‌‌شود.

توسل به اولياي الهي، جز درخواست دعا از آنان و تمسك به اسباب معنوي نيست، و وصف ‹باب الحوائج› جز اين، معني ديگري ندارد. ⁽²⁾