اوّلًا: در هیچ تاریخی نیامده است که امیر مؤمنان علیه السلام با عمر و عثمان بیعت کرد؛ زیرا خلافت عمر به وسیله ابوبکر تثبیت شد و او در حقیقت خلیفه ابو بکر بود. وقتی ابوبکر عمر را برای خلافت نصب کرد، مردم به حضور وی رسیده، گفتند: چرا مردی تندخو را به خلافت نصب کردی؟

اگر او خلیفه شود بر تندخویی‌اش می‌افزاید. وقتی به لقای پروردگار بپیوندی، در پیشگاهش، از این که او را به خلافت برگزیده‌ای، چه پاسخی خواهی داد؟

ابوبکر در پاسخ آنان گفت: جوابم به خدا این است که بهترین خلق خدا را برای این مقام برگزیدم. «¹» همچنین رسمیت یافتن خلافت عثمان، به وسیله عبدالرحمان‌بن عوف و با تردستی خاص او بود که در تاریخ آمده است. اصلًا نیازی به بیعت علی علیه السلام ندیدند.

طراح این پرسش، چگونه و از کجا بهصورت قاطع می‌گوید:

حضرت علی با آن دو بیعت کرد؟!

و امّا در مورد بیعت با ابو بکر، باید گفت از نظر شیعه بیعتی در کار نبود و از دیدگاه اهل سنت، علی علیه السلام پس از شش ماه؛ آنگاه که حضرت فاطمه علیها السلام به پدر پیوست و در کنار علی نبود، بیعت کرد. این‌جا، جای این پرسش است که چرا علی علیه السلام از یک امر مشروع عقب ماند. از نظر شما، اگر علی علیه السلام وصی پیامبرصلی الله علیه و آله نبود،صحابی عادل که بود، پس علّت تأخیر او به مدّت شش ماه، از این امر مشروع چه بود؟ بیعت نکردن دخت گرامی پیامبرصلی الله علیه و آله تا لحظه مرگ چگونه قابل توجیه است؟ با این که در کتب روایی خودتان هست که: «مَن مَاتَ وَ لَمْ یَکُن فِی عُنُقِه بَیعَةَ إَمَامٍ فَقَدْ مَاتَ مِیتَةً جَاهِلِیَّة». «²»

مطلب دیگر این‌که پرسشگر می‌گوید: «اگر قدرت نداشت، پس امام نیست». او تصور می‌کند که امامت مقامی انتخابی است که حتماً باید با قدرت انتخاب کنندگان روی کار بیاید، ولی امامت علی علیه السلام انتصاب الهی است و کسانی که از جانب خدا برای مقامی منصوب می‌شوند، برای مشروعیت خود نیازی به رأی مردم ندارند و انبیا و اوصیا پیوسته به وسیله قدرت‌های مسلّط و ظالم کشته می‌شدند. آیا نبوت و وصایت آن‌ها چون قدرت نداشتند، مشروعیت نداشت؟«³»