شکی نیست که ابوبکر در این سفر مجبور نبود و به اختیار خودش سفر را برگزید. ولی در چگونگی سفر او مطالبی گفته‌اند:

1. پیامبر به خانه ابوبکر رفت و قضیه مهاجرت به مدینه را مطرح کرد. در این هنگام ابوبکر آمادگی خودش را برای همراهی پیامبر اعلام نمود. این حدیث را دخترش عایشه نقل می‌کند. «¹» 2. پس از آن‌که پیامبرصلی الله علیه و آله علی را در بستر خود خواباند، ابوبکر به خانه پیامبرصلی الله علیه و آله آمد و شخصی را در بستر آن حضرت دید. تصور کرد او پیامبر خداست. ناگهان دید علی علیه السلام در بستر او خوابیده است. درباره پیامبرصلی الله علیه و آله پرسید، علی علیه السلام گفت: پیامبر به سوی بئر میمونه رفت و ابوبکر راه افتاد و به پیامبر پیوست. «²» 3. برخی معتقدند پیامبر به هنگام ترک مکه، او را در راه دید و همراه خود برد.

در هر حال، خدا از نیت‌ها آگاه است. اگر این سفر برای خدا بوده، نوعی فضیلت به شمار می‌رود، هر چند آیه‌ای که در این مورد نازل شده، یادآور می‌شود که سکینه و آرامش در غار فرود آمد آن هم نه بر هر دو بلکه تنها بر پیامبر چنان‌که فرمود:

... إِذْ هُما فِی الْغارِ إِذْ یَقُولُ لِصاحِبِهِ لا تَحْزَنْ إِنَّ اللَّهَ مَعَنا فَأَنْزَلَ‌اللَّهُ سَکِینَتَهُ عَلَیْهِ وَ أَیَّدَهُ بِجُنُودٍ لَمْ تَرَوْها .... «³»

«هنگامی که آن دو در غار بودند، او به همراه خود می‌گفت: غم مخور، خدا با ماست. در این هنگام خداوند آرامش خود را بر او فرستاد و او را با سپاهیانی که ندیدید یاری کرد ....»

به یقین این نوع کمک‌های غیبی متوجه پیامبرصلی الله علیه و آله است، نه همراه او.

بنابراین، آرامش فقط بر پیامبر فرود آمد و او را با لشکریان نادیدنی کمک کرد.

از این گذشته، اگر مصاحبت فضیلت است، چرا فداکاری علی علیه السلام در آن شب را کم رنگ می‌شمارید. پیامبرصلی الله علیه و آله- به امر الهی- از محل خطر به محل امن رفت ولی علی علیه السلام به امر پیامبر به کانون خطر شتافت. یار پیامبر از خطر به نقطه امن گریخت، حال کدام برتر و بالاتر است؟

فرض کنید این مصاحبت فضیلت است، ولی این سبب نمی‌شود که این فرد تا آخر عمر معصوم و عادل باشد و ما نتوانیم درباره کارهای او انتقادی داشته باشیم و با مدارک علمی و موازین شرعی درباره کارهای او داوری کنیم.

پرسشگر تصور کرده است که اگر فردی فضیلتی یافت، دیگر نباید درباره او سخنی بر زبان آورد. «⁴»