دسترسی سریع به مقاله
شیعیان از علیبن ابیطالب نقل میکنند: وقتی به او خبر رسید که انصار میخواهند خلیفه از میان آنها باشد، آن حضرت فرمود: چرا در پاسخ آنها نگفتید پیامبر وصیت نمود با نیکو کارشان نیکویی کنید و از بدکار آنها درگذرید. گفتند: این چه دلیلی علیه آنهاست؟ گفت: اگ
شیعیان از علیبن ابیطالب نقل میکنند: وقتی به او خبر رسید که انصار میخواهند خلیفه از میان آنها باشد، آن حضرت فرمود: چرا در پاسخ آنها نگفتید پیامبر وصیت نمود با نیکو کارشان نیکویی کنید و از بدکار آنها درگذرید. گفتند: این چه دلیلی علیه آنهاست؟ گفت:
اگر امامت به آنها تعلق داشت، پیامبر در حق آنها سفارش نمیکرد.
باید به شیعه گفت: پیامبر درباره اهل بیت خود سفارش کرد که با آنها به نیکی رفتار شود و فرمود: «أُذَکِّرُکُمُ اللَّهَ فِی أَهْلِ بَیْتِی».
پاسخ
منطق علی علیه السلام منطق استواری است؛ زیرا سفارش ترحّم بر گروهی و گذشت از بدیهای آنان، نشانه زیردست بودن آنهاست، ولی آنچه درباره اهل بیت خود سفارش کرده، غیر از آن است که درباره انصار گفته است. سفارش درباره انصار این است که اگر بدی کردند عفو کنید، ولی آنچه که درباره اهل بیت خود سفارش کرده، پیروی از آنها است نه عفو از بدیهای آنها! آنان انسانهای پاک و منزهاند، کار بدی نمیکنند تا جایی برای عفو باشد.
جملهای که ازصحیح مسلم آورده، متأسفانه آن را بریده نقل کرده است.
مسلم درصحیح خود از زید بن ارقم نقل میکند: روزی پیامبرصلی الله علیه و آله
در راه مکه و مدینه، در کنار آبی به نام «خم» خطابهای خواند و از نزدیک بودن مرگ خود خبر داد، آنگاه فرمود: «إِنِّی تَارِکٌ فِیکُمُ الثَّقَلَیْنِ؛ أَوَّلُهُمَا کِتَابَ اللَّهِ ...» سپس بیاناتی درباره اهمیت کتاب خدا میفرماید: «وَ أَهْلُ بَیْتِی أُذَکِّرُکُمُ اللَّهَ فِی أَهْلِ بَیْتِی»، سه بار این جمله را تکرار کرد.
در اینجا اهل بیت دومین «ثقل» هستند و گویا ازصحیح مسلم کلمه «ثَانِیهِمَا» افتاده است و شاهد آن وجود حدیث ثقلین با سندهای فراوان وصحیح است که در آنها جمله «فَإِنْ تَمَسَّکْتُمْ بِهِمَا» آمده است و در پرسش چهاردهم به برخی از مدارک اشاره شد.
بنابراین، سفارش درباره اهل بیت همان سفارش درباره کتاب خداست؛ یعنی سفارش به پیروی و اطاعت و فرمانبرداری.
این سفارش کجا و آن دیگر کجا؟ مَثَل این پرسشگر مَثَل انسانی است که میگفت: ماست و دروازه! گفتند چه ارتباطی است میان آن دو؟
1. پاسخ جوان شیعی به پرسشهای وهابیان، محمد طبری، ص 260