اوّلًا: شیعه معتقد است که امیرمؤمنان هیچ‌گاه بیعت نکرد؛ زیرا خلیفه به مرور زمان، زمام امور را به دست گرفت به‌طوری که دیگر به بیعت علی نیازی نبود و این شما سلفی‌ها هستید که می‌گویید علی بیعت کرد. حال فرض کنیم که علی بیعت کرد، باید ببینیم چگونه بیعت کرد؟ آیا از روی اختیار و رغبت بود یا از روی اکراه؟ در اینجا ما به گفتار معاویه که بر او درود می‌فرستید استناد می‌کنیم. او در نامه‌ای به علی علیه السلام می‌نویسد: به یادآر هنگامی را که مانند شتر سرکش طنابی به گردنت افکندند و برای بیعت به مسجد بردند. امیرمؤمنان در پاسخ نامه او می‌نویسد: خواستی مرا نکوهش کنی، امّا ستودی، برای مؤمن مشکلی نیست که مظلوم و ستمدیده باشد. «¹» ثانیاً: شما با نقل گفتار ابن حزم، از علی علیه السلام انتقاد کرده‌اید نه از شیعه.

علی که نزد شما از خلفای راشدین است و شما همه کارهای آنان را توجیه می‌کنید، پس چه شد که در این مورد از توجیه کار او باز ماندید؟

تو می‌دانی ابن‌حزم کیست؟ ابن‌حزم کسی است که کار عبدالرحمان ابن ملجم را توجیه می‌کند و می‌گوید: او در کشتن امیرمؤمنان علی علیه السلام اجتهاد کرد و راه درست رفت. «²» همان علی علیه السلام که پیامبرصلی الله علیه و آله درباره او فرمود:

«یَا عَلِی قَاتَلُکَ أَشْقَی اْلآخِرِینَ». «³»

ثالثاً: ما از همه این مطالب می‌گذریم، آیا امکان ندارد چیزی در آغاز کار مصلحت نباشد ولی پس از گذشت زمانی دارای مصلحت گردد؟

در هر حال، این پرسش اصلًا متوجه شیعه نیست؛ زیرا آنان چنین عقیده‌ای ندارند. «⁴»