اوّلًا: چنین پرسشی پیشتر مطرح شد و پاسخ آن را گفتیم و از این همه پرسش تکراری در شگفتیم که چرا می‌خواهند شمار پرسش‌ها را بالا ببرند و چه بسا یک پرسش را به انواع گوناگون، بیست و پنج بار و شاید بیشتر تکرار کنند!

ثانیاً: لطف الهی، که یکی از مظاهر آن برانگیختن انبیا و اولیاست، زمینه مساعد لازم دارد. درصورت وجود زمینه، لطف الهی شامل حال مردم می‌شود و خداوند فردی را به عنوان پیامبر اعزام یا به عنوان حجت خود معرفی می‌کند. امّا اگر اصلًا زمینه پذیرش وجود نداشته باشد یا کم باشد، آشکار کردن امام و حجت خدا بر خلاف مصالح است و جریان در اظهار حضرت مهدی از این قرار است، تا زمینه امکان تشکیل حکومت واحد جهانی برای گسترش عدل الهی نباشد، حجت خدا آشکار نخواهد شد.

گذشته از این، در قرآن مجید دو نوع حجت معرفی شده؛ یکی

واضح و آشکار مانند موسی‌بن عمران، دومی پنهان و ناشناس؛ مانند مصاحب موسی که در برخی روایات خضر نامیده شده است. او حجت خدا بود و لطفش به مردم می‌رسید ولی مردم هرگز او را ژنمی‌شناختند و خدا سه نمونه از لطف او را به موسی بن عمران ارائه کرد که داستان آن در سوره کهف «¹» به تفصیل آمده است.

بنابراین، ناشناس ماندن حجت خدا، دلیلی بر فقدان لطف نیست.

چه بسا در لباس ناشناخته به فریاد مساکین و گرفتاران برسد و مشکلات بزرگ امّت را با سرانگشت تدبیر و دانش خود حل کند؛ چنان که مصاحب موسی چنین کرد. «²»