دسترسی سریع به مقاله
علمای اهل سنت حرمین فتوا داده‌اند که کمک گرفتن از کافران در مقابل بعثی‌های مرتد، در حال ضرورت، جایز است. شیعیان چنین فتوایی را تقبیح کردند، در حالی که علّامه حلی در کتاب «منتهی المطلب فی تحقیق المذهب»، نقل می‌کند که شیعیان، به جز طوسی، همه اجماع کرده‌اند
علمای اهل سنت حرمین فتوا داده‌اند که کمک گرفتن از کافران در مقابل بعثی‌های مرتد، در حال ضرورت، جایز است. شیعیان چنین فتوایی را تقبیح کردند، در حالی که علّامه حلی در کتاب «منتهی المطلب فی تحقیق المذهب»، نقل می‌کند که شیعیان، به جز طوسی، همه اجماع کرده‌اند که کمک گرفتن از ذمی‌ها برای جنگیدن با شورشیان جایز است. این تناقض را چگونه حل می‌کنید؟
پاسخ
نظر طراح پرسش‌ها به اشغال سرزمین حرمین به وسیله نیروهای ائتلاف غربی و در رأس آن‌ها آمریکا، به بهانه سرکوب کردنصدام و بعثی‌های متجاوز به کویت است.
در این مورد برخی از علمای شیعه از این فتوا انتقاد کرده، گفتند:
نمی‌توان از کافران برای سرکوب شورشیان کمک گرفت و این مطلب یک نظریه فقهی است که برخی از معترضان شیعه گفته‌اند و این مطلب کوچکترین منافاتی با گفتار علّامه حلّی ندارد.
این فقیه بزرگ، کمک گرفتن از کافران ذمّی را تجویز کرده، نه هر کافری.
و به اصطلاح کمک گرفتن از کافرانی که تحت سلطه حکومت
اسلامی هستند و جزیه می‌پردازند جایز دانسته است. پس می‌توان از آن‌ها برای سرکوب شورشیان کمک گرفت، نه از کافران حربی و نه هر کافری که کوچکترین اطاعتی از حاکم اسلامی ندارد. کجای این دو حکم با هم متناقض است که نویسنده مدعی شده است.
- گذشته از نظریه فقهی و قطع نظر از این مسأله، علمای حرمین، که همان سلفی‌های تکفیری (وهابیان) باشند، در عمل دچار تناقض شده‌اند.
آنان در گذشته بعثی‌ها را مرتد و خارج از اسلام خواندند و در زمان اعدام همینصدام، اشک تمساح ریختند که چرا رییس مسلمان یک کشور عربی را شب عید قربان به قتل رساندند؟!
به نظر شما چه کسی مرتکب تناقض شده است؟!
گذشته از این، وی حتی اسم کتاب را به جای «منتهی المطلب فی تحقیق المذهب»، «منتهی الطلب» نوشته که نشانه عدم مراجعه به خود کتاب است و شاید اصلًا نمی‌داند این کتاب در کجا چاپ شده و چند جلد است؟!
البته عذر او واضح است. او تنها سایت‌ها را جستجو کرده و این سؤال‌ها را گرد آورده و ادعا دارد این پرسش‌ها مایه هدایت جوانان شیعه شده است! «1»
1. پاسخ جوان شیعی به پرسشهای وهابیان، محمد طبری، ص 290