صاحب نهج البلاغه نقل می‌کند: علی علیه السلام ابوبکر و عمر را ستوده است؛ چنان‌که از علی‌بن ابی طالب نقل می‌کند که درباره ابوبکر گفت: او در حالی که پاک بود و عیب اندکی داشت از دنیا رفت. خیر دنیا را به دست آورد و پیش از آن که گرفتار شرّ آن شود از دنیا رفت. او اطاعت الهی را به جا آورد و به گونه‌ای شایسته تقوای الهی را رعایت کرد. (نهج البلاغه،ص 350، تحقیق صبحی صالح). پس چرا شیعیان اصحاب را عیب جویی می‌کنند آیا علی علیه السلام جز آنچه در دلش بود اظهار می‌کرد؟