دسترسی سریع به مقاله
شبهه 3
قرآن از آیهای که به صراحت بر عقیده امامت دلالت کند، خالی است.
پاسخ:
خصوصیات فرایض در قرآن بیان نشده
اگر منظور این است که اصل امامت در قرآن ذکر نشده، پاسخ آن در جواب شبهه قبلی بیان شد و اگر مراد خصوصیات اصل امامت است، جوابش این است که خصوصیات هیچ یک از فرایض اسلام (نظیر نماز، روزه، حج و ...) در قرآن با تمام خصوصیات آنها، نیامده است. برای مثال در قرآن ذکر نشده که نماز چند رکعت است و نماز به چه شکلی خوانده شود، با اینکه به اتفاق مسلمانان، نماز از بزرگ‌ترین فریضه‌ها در اسلام است. از این رو اگر تنها بخواهیم به آنچه در قرآن آمده، اکتفا کنیم نه تنها مسئله امامت؛ بلکه هیچ یک از فرایض اسلام قابل اثبات نیست. پس لاجرم باید به سنت و بیان پیامبر مراجعه کرد و از آن فهمید که باید نماز چگونه خوانده شود و چند رکعت است و یا زکات در چه چیزهایی است و چگونه باید ادا شود و نیز امام و رهبر جامعه پس از پیامبر (ص) چه کسانی‌اند.
به دیگر سخن، اگر کسی بخواهد تنها به آنچه در قرآن راجع به فرایض آمده اکتفا کند، دین به کلی تغییر پیدا می‌کند و چیزی از اسلام باقی نمی‌ماند. این روش همان شیوه منحرفان است که مثلاً به جای برگزاری نمازهای پنج‌گانه، به روزی چند بار دعا اکتفا نموده و بگویند: «این همان صلات است که در قرآن آمده، چرا که در قرآن امر به صلات شده و صلات هم به معنای دعاست و ما هم طبق دستور قرآن دعا انجام می‌دهیم!» آیا هیچ مسلمانی می‌تواند چنین سخنانی را بپذیرد و به صرف اینکه در قرآن کیفیت نماز بیان نشده، آن را انکار کند!؟ آیا چنین عذری پذیرفتنی است؟ اگر این گفتار درست نیست، پس باید دانست که در مسئله امامت هم، اصل امامت و ولایت در قرآن بیان شده است؛ ولی تفسیر آن از سوی پیامبر اکرم صورت پذیرفته و پیامبر به وضوح ولیِّ بعد از خود را معرفی کرده است.
در بیان مسائل امامت، احادیث متواتر است لذا در تعداد امامان و اینکه امامان چه کسانی‌اند، از نظر منابع مسلم دینی، هیچ شکی نیست. همان منابعی که لازمه انکار آنها، انکار همه فرایض و احکام دین (نظیر نماز و زکات و حج و...) است.
[1]
[1]امام مهدي حقيقتي تابناک، مرتضي ترابي، ص 33.