در روایات شیعه توصیه به امر امامت زیاد وارد شده است؛ وجود این همه روایات چگونه با وجود بیشترین انکارها سازگار است؟ [ر.ک: همان، ص 10]

در طول تاریخ انکار همواره بوده است و خواهد بود. ضروریات دین مثل توحید و اصل نبوت نیز مورد انکار واقع شده و خواهد شد و این دلیل نمی‌شود که خداوند و پیامبران آن را بیان نکرده‌اند؛ امامت نیز چنین است.

علل و عوامل انکار امامت زیاد است؛ از جمله اینکه پذیرش آن با منافع کسانی که میل به ریاست در قلبشان شعله‌ور بود، تضاد داشت، زیرا با قبول امامت قطعاً آنها به اهداف خود نمی‌رسیدند.

عموم مردم نیز چون در نظام قبیله‌ای زندگی می‌کردند، به تبعیت از بزرگان خود طبعاً راه انکار را در پیش گرفتند. این موضوع برای کسی که حوادث واپسین روزهای وفات پیامبر (ص) را مطالعه می‌کند، روشن است. آیا جلوگیری از نوشته شدن وصیت پیامبر که قطعاً در آن پیامبر (ص)، مرجعیت اهلبیت (ع ه) و ولایت علی (ع) را - که بارها با زبان بیان فرموده بود - به صورت کتبی تثبیت می کرد، به چه معناست؟ آیا گذاشتن جنازه پیامبر (ص) بر روی زمین و اجتماع انصار در سقیفه - بدون اینکه مهاجران را خبر کنند و اهلبیت پیامبر را در جریان بگذارند - جز برای رسیدن به ریاست معنای دیگری داشت؟ آیا وارد شدن عده‌ای از مهاجران به جریان مناقشه بر سر امر ریاست، بدون خبرکردن عده‌ای دیگر از بزرگان صحابه و اهل‌بیت پیامبر به چه معناست؟

قرآن کریم نیز از وقوع این نوع انکارها در امت اسلام خبر داده است:

وَ ما مُحَمَّدٌ إِلاَّ رَسُولٌ قَدْ خَلَتْ مِنْ قَبْلِهِ الرُّسُل أَ فَإِنْ ماتَ أَوْ قُتِلَ انْقَلَبْتُمْ عَلى‏ أَعْقابِكُمْ وَ مَنْ يَنْقَلِبْ عَلى‏ عَقِبَيْهِ فَلَنْ يَضُرَّ اللَّهَ شَيْئاً وَ سَيَجْزِي اللَّهُ الشَّاكِرينَ؛[18]

محمد فقط فرستاده خداست و پيش از او، فرستادگان ديگرى نيز بودند؛ آيا اگر او بميرد و يا كشته شود، شما به عقب برمى‏گرديد؟ [و اسلام را رها كرده به دوران جاهليّت و كفر بازگشت خواهيد نمود؟] ...

بر این اساس دلایل امامت روشن و متواتر است و حتی برخی از این ادله در منابع اهلسنت نیز متواتر است؛ نظیر حدیث غدیر، حدیث ثقلین، حدیث دوازده امام و حدیث خروج مهدی از فرزندان فاطمه زهرا (س). برای روشن شدن این حقیقت کافی است به کتاب الغدیر علامه امینی در 11 جلد، یا کتاب عبقات الانوار میر حامد حسین (که اخیرا به نام نفحات الازهار در 20 جلد خلاصه شده)، یا احقاق الحق قاضی نورالله و ملحقات آن مراجعه شود. این منابع همگی بر اساس کتب اهلسنت جایگاه امامت و ولایت اهلبیت را بیان می‌کنند.[19]