روایات شیعه، جعلی و متناقض هستند که بعدها جعل شدند. [ر.ک: همان، ص‌89-88]

احادیثی که در منابع معتبر شیعه جمع آوری شده، نتیجه تلاش مخلص‌ترین و صادق‌ترین راویان و محدثان در طول تاریخ اسلام است که بیشترین اهتمام را برای حفظ احادیث صحیح پیامبر و اهلبیت او در نظر داشتند. این موضوع را با مطالعه تاریخ اصحاب اجماع و دیگر مؤلفان و جمع کنندگان حدیث می‌توان دریافت. این بزرگان به هیچ وجه قابل مقایسه با محدثان  دیگر مذاهب نیستند که نوعا به تدلیس و تزویر متهم بودند. با توجه به موارد زیر مزیت و برتری منابع حدیثی شیعه بر منابع اهل سنت روشن می‌شود:

1. فاصله کم تا زمان معصومان: شیعه زمان دسترسی به معصومان را تا سال 260 هجری قمری (سالروز شهادت امام حسن عسکری) می‌داند؛ ولی این فاصله در نزد اهل سنت خیلی زیاد است؛ چون آنها دسترسی به معصوم را تا سال دهم هجری میسر می‌دانند.

2- تأثیر نپذیرفتن حکام و سلاطین: همواره محدثان و علمای اهل سنت در کنار حکام و سلاطین بوده و مورد حمایت ایشان قرار داشتند. بع عنوان نمونه کتاب مُوَطّأ مالک (از منابع اولیه اهل سنت در حدیث) به دستور و درخواست منصور دوانیقی نوشته شده است و دیگر رجال آنها هم به نزدیک بودن به حکام جائر معروف هستند. در نتیجه منابع حدیثی اهل سنت به دور از تأثیر حاکمان جائر نبوده است؛ ولی به یقین می‌توان گفت منابع حدیثی شیعه از این آفت به دور بوده است.

3. بررسی سندی صحابه: اهل سنت در یک ادعای عجیب - که تاریخ مسلم، آن را صد در صد تکذیب می‌کند - همه صحابه را عادل می‌دانند، لذا بررسی سندی را در مورد صحابه لازم نمی‌دانند!! این در حالی است که قرآن کریم آشکارا از وجود فاسق و منافقان شناخته نشده، در میان صحابه خبر داده است؛ اما شیعه همه صحابه را عادل نمی‌داند و لذا بررسی سندی را شامل صحابه نیز می‌داند.

با توجه به این موارد و موارد دیگر، اتقان و استحکام منابع حدیثی شیعه بر اهل سنت روشن می‌گردد. [1]