شناخت من نسبت به محروم آیت‌الله علامه سیدمرتضی عسگری(قدس‌سره) به سال‌ها قبل از آمدن آن مرحوم از دانشمندان و اساتید و صاحبان مراکز اسلامی در سراسر جهان از این دانشکده فارغ‌التحصیل گشتند، بیانگر گوشه‌هایی از جد و جهد آن مرحوم می‌باشند. او نسبت به مسائل جهان اسلام، اهتمام فراوانی می‌ورزید.

نظر ایشان این بود که مذهب شیعه مورد تعرض انواع و اقسام هجمه‌ها از جانب دشمنان این مکتب واقع شده است و این مذهب را هدف اتهام‌های گوناگونی قرار داده‌اند از این رو آستین بالا زده و شمار بسیاری از تحقیقات خود را به پاکسازی شبهات مختلف از این مذهب و اقوال و اختلافات، اختصاص داد و شاهکار خود را از کاری چیره و غالب برآمده یعنی کتاب‌های «افسانه عبدالله بن سبا» و «یکصد و پنجاه صحابی ساختگی» تالیف نمود.

او به تحقیق و بررسی ریشه بسیاری از روایات در میان مراجع و منابعی که گروه زیادی از تحقیق این مراجع و منابع عاجز و ناتوان بودند پرداخت و به لطف الهی و اخلاص عمل و پاکی نیتی که داشت به این نتیجه رسید که؛ آنچه در تاریخ از این افسانه خیالی نوشته شده صحیح نیست. او جایگاه و نقش این «شخصیت خیالی» و اقداماتی را که دشمنان برای تخریب مذهب شیعه داشتند از بین برد تا آنجا که وزیر فرهنگ و معارف مصر این نوآوری مرحوم علامه را تایید کرده و گفته است: «عبدالله‌بن سبا باید افسانه باشد.»

او مردی بود که یک امت در او جمع شده بودند.

مرحوم آیت‌الله العظمی حکیم(قدس‌سره) او را یاری نموده و به او اعتماد ورزیده و در تاسیس و اداره موسسات او را تقویت می‌کرده است. زمانی که حزب بعث عراق روی کار آمد از اقدامات ایشان جلوگیری کردند، لذا آن مرحوم به ایران آمده و دانشگاه اصول‌الدین را در ایران تاسیس کرد و شاخه‌ها و شعبه‌هایی از این دانشکده را در قم، تهران، دزفول و ساوه احداث نمود. کتاب‌های ارزشمند فراوانی از آن داشمند محقق به یادگار مانده است.

رحمت خدا بر آن دانشمند بلند همت.